دوش وقت سحر ازغصه  نجاتم  دادنــــد                وندرآن ظلمت شب آب حیاتم دادنــد

بی خود از شعشعۀ  پرتو ذاتم  کردنــــــد                باده از جام  تجلی  صفاتم  دادنـــــد

چه مبارک سحری بودوچه فرخنده شبی                آن شب قدرکه این تازه براتم دادنــد

من اگر کام روا گشتم وخوشدل چه عجب               مستحق بودم واینها به زکاتم دادنـــد

هاتف آن روز به من مژدۀ این دولت داد                که برآن جوروجفاصبرو ثباتم دادنـد

بعدازاین روی من وآینۀ وصف جمـــــال               که درآنجا خبراز جلوۀ ذاتم دادنـــــــد

این همه (شهدوشکر) کزسخنم می ریزد               اجرصبریست کزآن شاخ نباتم دادنـد

کیمیایی است عجب  بندگی  پیرمغــــــان               خاک اوگشتم و چندین درجاتم دادنــــد

همت  حافظ و انفاس سحرخیزان  بـــود                که زبنـــد غــم ایام  نجــــاتم  دادنـــــــد