سیدمحمدعلی موسوی

آیا چون کوفیان حسین ها را به مقتل می خوانیم

و سپس مسلم ها را رها می کنیم و در عهد خویش خیانت می کنیم

و از ترس از دست دادن مال،آبرو،زندان،داغ و درفش و پایان یافتن دنیایی که

هر چه فرار کنیم سرانجام پایان یافتنی است،رهایشان می کنیم

تا خدا خود نجاتشان دهد و آنگاه که خبر مرگشان را شنیدیم

برای آنکه وجدانمان را خفه کنیم های های می گرییم

تا وجدانمان زیر گریه ها و فریادهامان دفن شود؟!

و این است که اکثر ما از طائفه کوفیان هستیم.

یا به کلام علی «همج الرّعا»

که نفاقی عظیم است در هر لحظه حیاتمان و دم و بازدم مان.

ورنه آنکه خود ظالم نباشد و در منکر غرق در مقابل ظلم و منکر نمی تواند لحظه ای

لب ببندد و آرام نشیند.

بلکه اکثرمان در زبان دیگران را به ناحق بودن متهم می کنیم...

امّا آنجا که لازم باشد اندک ضرری را متضرّر شویم و اندک جهدی از ما واجب آید چون

طائفه جنّیان از بسم الله می گریزیم چه گریختنی.