اكنون «شهیدان» مرده‌اند، و «ما مرده‌ ها» زنده هستیم !!
شهیدان سخنشان را گفتند، و «ما كرها» مخاطبشان هستیم.
آنها كه گستاخی آن‌ را داشتند كه ـ وقتی نمی‌توانستند زنده بمانند ـ
مرگ را «انتخاب» كنند؛ رفتند، و ما بی شرمان ماندیم !
صدها سال است كه «مـــــانـــــده‌ایـــــم» ! و جا دارد كه دنیا بر ما بخندد :
كه ما ـ مظاهر ذلت و زبونی ـ بر حسین و زینب ـ مظاهر حیات و عزت ـ می گرییم
و این یك ستم دیگر تاریخ است كه ما زبونان، عزادار و سوگوار آن عزیزان باشیم!
دكتر شریعتی، مجموعه آثار 19 «حسین وارث آدم»، بخش «پس از شهادت»، ص 199